Beton komórkowy jest materiałem, który został wynaleziony w końcu XIX wieku. W roku 1877 Zernikow sporządził zaprawę wapienno-piaskową w parze wodnej pod wysokim ciśnieniem, przy czym uzyskał zaledwie niewielką wytrzymałość produktu. W dalszym etapie rozwoju innemu wynalazcy Michaelisowi udało się przekształcenie, w wyniku działania pary wodnej pod wysokim ciśnieniem, ubogiej w wodę zaprawy wapienno-piaskowej w twardy i trwały uwodniony krzemianu wapnia. W roku 1889 przyznano patent E. Hoffmannowi, któremu udało się osiągnąć zwiększenie objętości materiału przed jego utwardzeniem dzięki powstaniu pęcherzyków (porów). Kolejny patent na nową technologię otrzymali w roku 1914 J.W. Aylsworth i F.A. Dyer. Zauważyli oni, że podczas reakcji wapnia z wodą i niewielką ilością proszku metalowego uwalnia się wodór w formie gazowej.

W trakcie tego procesu powstawania pęcherzyków mieszanka surowców pęcznieje, wodór ulatnia się a jego miejsce zajmuje powietrze. Od 1918 naukowcy szwedzcy pracowali nad opracowaniem nowego materiału budowlanego, ponieważ w Szwecji po pierwszej wojnie światowej występowały częściowo dramatyczne niedobory energii. Ponieważ kraj niemal nie dysponował własnymi źródłami energii, rząd zaostrzył wymogi dotyczące właściwości termicznych materiałów budowlanych. Dobrze widziane były produkty o wysokiej izolacji termicznej i niewielkim koszcie energii potrzebnej do produkcji. Ponadto oczekiwano, że materiał budowlany nie będzie się rozkładał, będzie niepalny i łatwy w obróbce.

Tak wyglądały pierwsze prace dzięki którym wynaleziono autoklawizowany beton komórkowy. W dzisiejszych czasach każdy producent posiada własną, sprawdzoną metodę produkcji ale ogólne zasady technologii produkcji są takie same i stosują je wszyscy producenci betonu komórkowego.

Polska nazwa „autoklawizowany beton komórkowy” w zasadzie określa jego sposób produkcji i raczej odstrasza niewtajemniczonych, którzy kojarzą beton komórkowy z betonem ciężkim. Beton komórkowy nazywany jest również inaczej: suporeks, siporeks, gazobeton, porobeton, co jest trafniejszą nazwą, która bardziej oddaje jego strukturę i określa materiał.